{"id":227,"date":"2010-04-23T13:26:29","date_gmt":"2010-04-23T11:26:29","guid":{"rendered":"http:\/\/yola.hell.pl\/?p=227"},"modified":"2010-06-01T00:20:23","modified_gmt":"2010-05-31T22:20:23","slug":"kometa-ale-nie-ta","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/yola.hell.pl\/?p=227","title":{"rendered":"Kometa. Ale nie ta."},"content":{"rendered":"<p>&#8211; Da si\u0119 to w og\u00f3le ogl\u0105da\u0107?<br \/>\n&#8211; Tak.<\/p>\n<p>No dobra.<br \/>\nTak, wiem, po odej\u015bciu od researchu reklamacji nie uwzgl\u0119dnia si\u0119. I je\u015bli poprzesta\u0142am na powy\u017cszej rozmowie w kwestii tego, na co si\u0119 wybieram, to nie powinnam mie\u0107 \u017calu, \u017ce dosta\u0142am nie do ko\u0144ca to, czego si\u0119 spodziewa\u0142am.<\/p>\n<p>A spodziewa\u0142am si\u0119, mianowicie, spektaklu. Znaczy: ekspozycja, zawi\u0105zanie, perypetia, punkt kulminacyjny, takie tam. Fabu\u0142a. Zw\u0142aszcza fabu\u0142a. &#8220;Kometa, czyli ten okrutny wiek XX wg Jarom\u00edra Nohavicy&#8221; spektaklem nie jest. To raczej szereg &#8220;clip\u00f3w&#8221; do poszczeg\u00f3lnych piosenek, po\u0142\u0105czonych wsp\u00f3ln\u0105 sytuacj\u0105 dramatyczn\u0105.<\/p>\n<p>Weselisko jest dramatycznie no\u015bn\u0105 sytuacj\u0105, o czym wiemy przynajmniej od czas\u00f3w Wyspia\u0144skiego. Ogl\u0105daj\u0105c &#8220;Komet\u0119&#8230;&#8221; mia\u0142am nieodparte wra\u017cenie, \u017ce kto\u015b si\u0119 na &#8220;Wesele&#8221;, owszem, mocno zagapi\u0142. Mianowicie: w pierwszej piosence ogl\u0105damy Pana M\u0142odego doje\u017cd\u017caj\u0105cego na \u015blub. Nast\u0119pnie ca\u0142o\u015b\u0107 przenosi si\u0119 za scen\u0119, sk\u0105d dobiegaj\u0105 odg\u0142osy hucznej imprezy. Mocno alkoholowej, zaryzykowa\u0142abym. Od czasu do czasu, kto\u015b &#8211; najwyra\u017aniej zm\u0119czony ha\u0142asem i weseleniem si\u0119 &#8211; wyrywa si\u0119 z tamtej ci\u017cby, w naszym kierunku &#8211; na scen\u0119, i&#8230; zaczyna marzy\u0107, lub wspomina\u0107, albo co\u015b mu si\u0119 zwiduje. Widzimy wizje konkretne i oniryczne, o przysz\u0142o\u015bci i przesz\u0142o\u015bci, nadzieje i obawy. R\u00f3\u017cne, jak piosenki Jarom\u00edra Nohavicy.<\/p>\n<p>Poziom widowiska te\u017c jest, niestety, r\u00f3\u017cny. Bywa nudno, bywa porywaj\u0105co. Czasem du\u017co si\u0119 dzieje, ale w tak schematyczny i powtarzalny spos\u00f3b, \u017ce a\u017c przykro, a p\u00f3\u017aniej scena absolutnie statyczna wali obuchem mi\u0119dzy oczy i ciary id\u0105 po plecach. I r\u00f3\u017cnie si\u0119 zapami\u0119tuje sceny i piosenki &#8211; jestem pewna, \u017ce nie potrafi\u0119 sobie przypomnie\u0107 ponad po\u0142owy. Te zapami\u0119tane r\u00f3wnie\u017c zapami\u0119ta\u0142am kontrastowo: niekt\u00f3re dlatego, \u017ce mnie zdenerwowa\u0142y, inne dlatego, \u017ce mnie zachwyci\u0142y.<\/p>\n<p>Co zatem pami\u0119tam?<br \/>\nPami\u0119tam nud\u0119, kiczowato\u015b\u0107 i naiwn\u0105 ilustracyjno\u015b\u0107 rozpoczynaj\u0105cej spektakl <em>Vla\u0161tovki<\/em>. &#8220;Starzy&#8221; z pann\u0105 m\u0142od\u0105 czekaj\u0105, pan m\u0142ody doje\u017cd\u017ca na motorze, od czasu do czasu machaj\u0105c r\u0119k\u0105. Na ekranie z ty\u0142u 120% lukru w lukrze &#8211; motylki, jask\u00f3\u0142ki, papie\u017c na nartach.<br \/>\nPodoba\u0142o mi si\u0119 natomiast wykorzystanie ekranu w <em>Darmod\u011bju<\/em>. Niedos\u0142owne, oniryczne, dziwne jak sam Darmod\u011bj.<\/p>\n<p>Pi\u0119kne po\u0142\u0105czenie <em>Sarajeva<\/em> i <em>Dance macabre<\/em>. St\u00f3\u0142 jako w\u00f3z. Najpierw m\u0142odzi &#8211; jad\u0105, na wesele do Sarajeva? Mo\u017ce. Zakochani, troch\u0119 naiwni. Z ty\u0142u wozu \u015bpi\u0105 starzy. Gdy <em>Sarajevo<\/em> si\u0119 ko\u0144czy nast\u0119puje odwr\u00f3cenie &#8220;wozu&#8221; i ogl\u0105damy drug\u0105 stron\u0119 medalu. Ju\u017c sam pomys\u0142 \u0142adny. Ale dopiero <em>Dance macabre<\/em> to jest co\u015b, dla czego warto by\u0142o obejrze\u0107 ten spektakl. Zwrotki bardziej recytuje ni\u017c \u015bpiewa Miros\u0142aw Neinert. Obok niego, wpatrzona w dal, siedzi El\u017cbieta Okupska, nieobecna, zamy\u015blona. U\u015bmiecha si\u0119 smutno do jakich\u015b swoich my\u015bli. Z tego zamy\u015blenia nie budzi si\u0119 nawet na czas \u015bpiewanych pomi\u0119dzy zwrotkami wokaliz. Nie wiem o czym \u015bpiewa, ale czyni to pora\u017caj\u0105co. Najgenialniejszy moment ca\u0142ego spektaklu, niewiele mi brakowa\u0142o do pop\u0142akania si\u0119.<\/p>\n<p><em>Mikymauz<\/em> zainscenizowany jest jako scena k\u0142\u00f3tni &#8220;m\u0142odych&#8221;. Czyje to obawy, \u017ce za par\u0119 lat tej wsp\u00f3lnej drogi, kt\u00f3ra w\u0142a\u015bnie si\u0119 zaczyna, dojdzie do sytuacji gdy \u0142\u00f3\u017cka rozdziel\u0105 si\u0119 na dwa niepodleg\u0142e pa\u0144stwa strze\u017cone przez graniczne druty z tapet? \u017be utrac\u0105 zdolno\u015b\u0107 rozmowy, \u017ce uczucie sko\u0144czy si\u0119 jak ta kawa, kt\u00f3ra jest wypita a w domu nie ma jej wi\u0119cej? Piosenka robi wra\u017cenie, sama scena nie. Wstaj\u0105, siadaj\u0105. Znowu wstaj\u0105, znowu siadaj\u0105. Krzycz\u0105 na siebie tekstem piosenki. Nie wiedz\u0105 co zrobi\u0107 z r\u0119kami, brakuje jakiegokolwiek innego pomys\u0142u na \u015brodki ekspresji poza krzykiem.<\/p>\n<p>Mi\u0119dzy sk\u0142\u00f3conych m\u0142odych do sto\u0142u dosiadaj\u0105 si\u0119 starzy. W sytuacji wsp\u00f3lnego posi\u0142ku s\u0142uchamy <em>Zest\u00e1rli jsme l\u00e1sko<\/em>. Niewiele si\u0119 dzieje, napi\u0119cia te\u017c nie ma za du\u017co, ale za to jest daj\u0105cy wytchnienie po Myszce Miki spok\u00f3j. I ocean ciep\u0142a. Jedyny moment, w kt\u00f3rym poczu\u0142am si\u0119 <em>prawie<\/em> jak na Jarkowych koncertach: ciep\u0142o, spokojnie, bezpiecznie.<\/p>\n<p>Wreszcie sama <em>Kometa<\/em>, piosenka fina\u0142owa. Go\u015bcie weselni zza sceny wychodz\u0105 w noc na zewn\u0105trz, patrz\u0105 w gwiazdy. Leci kometa. Siadaj\u0105, patrz\u0105. Gwiazdy na ekranie s\u0105 mo\u017ce nieco zbyt \u0142opatologicznie ilustracyjnie, ale na tyle ma\u0142o kiczowate same w sobie, \u017ce nie przeszkadzaj\u0105. A piosenka jest przecie\u017c pi\u0119kna sama w sobie.<\/p>\n<p>Podsumowuj\u0105c: nie \u017ca\u0142uj\u0119, \u017ce to zobaczy\u0142am. \u017ba\u0142uj\u0119, \u017ce nie dowiedzia\u0142am si\u0119 wcze\u015bniej dok\u0142adnie, czego mog\u0119, a czego nie powinnam si\u0119 spodziewa\u0107. Mo\u017ce w sumie lepiej, \u017ce nie silono si\u0119 na fabu\u0142\u0119, na opowie\u015b\u0107, a zw\u0142aszcza na mora\u0142 czy wnioski. Do\u015b\u0107 mocno wida\u0107, \u017ce ten spektakl powsta\u0142 z fascynacji piosenkami Jarom\u00edra Nohavicy i z czystej ch\u0119ci za\u015bpiewania ich sobie. Z dwojga z\u0142ego mo\u017ce ta autoteliczno\u015b\u0107 &#8220;za\u015bpiewania sobie&#8221; lepsza jest od dorabiania jakiej\u015b ideologii na si\u0142\u0119?<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"<p>&#8211; Da si\u0119 to w og\u00f3le ogl\u0105da\u0107? &#8211; Tak.<\/p>\n<p>No dobra. Tak, wiem, po odej\u015bciu od researchu reklamacji nie uwzgl\u0119dnia si\u0119. I je\u015bli poprzesta\u0142am na powy\u017cszej rozmowie w kwestii tego, na co si\u0119 wybieram, to nie powinnam mie\u0107 \u017calu, \u017ce dosta\u0142am nie do ko\u0144ca to, czego si\u0119 spodziewa\u0142am.<\/p>\n<p>A spodziewa\u0142am si\u0119, mianowicie, spektaklu. Znaczy: ekspozycja, [&#8230;]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"class_list":["post-227","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-uncategorized","odd"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/yola.hell.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/227","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/yola.hell.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/yola.hell.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/yola.hell.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/yola.hell.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=227"}],"version-history":[{"count":6,"href":"https:\/\/yola.hell.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/227\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":243,"href":"https:\/\/yola.hell.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/227\/revisions\/243"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/yola.hell.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=227"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/yola.hell.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=227"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/yola.hell.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=227"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}